Eğme başını yere utanıyormusun sevmekten ? Utanma! Sevdiysen
mertçe söylede gitt! Ama eğme başını yereben senin dikbaşlılığını
sevmiştim en çok kabaran gururunuşimdi eğme başını öyle utanma
sevmekten! ne çıkar sevdiysen yeniden biz bitmişiz artık !biz iki
çocuktuk büyümeye dur! Diyen ama ne büyüdük nede çocuk kaldık
farzet ki bir evcilik oyunun da olmayan ana babaydık
kucağımızdaki naylondan çocuğa…
Ve dağıldı şiddetli geçimsizlikten bir yuva dahaçocuk ise kaldı
işte analı babalı kimsesiz ortada…
Dönüşümü yok gelip giden zamanın zamanlar giderken birer
parçada götürmüşler içimizdendışımızdan o yüzden eksikliğimiz
tamamlanmayan yarımlığımız…
Sevmeyi becerebildiysen yeniden durma hiç! Git! Ama giderken
adam gibi sevdim de! Eğmeden başını yere…
Dur! dersem kopsun ağzım dilimbir damla yaş düşerse kör olsun
gözlerimben seni sevdim!sen de beni sevdiysen çok eskiden hiç
düşünmeden gidişini ertelemeden git! Yalan söyleme bilirsin
sevmem! Yılanıda yalanı da! Bahane arama sevgine eğer sevdinse!
Benim seni sevdiğim gibi utanmadançekinmeden git!
Ama dönüşü olmasın bu gidişininyanılmışlığın telafisi
pişman bakışın olmasın gözlerime
Gizlice olursa gidişin işte budur asıl ihanetin ne ihanetinin
nede pişmanlığının hiç! affı yok! sevdiğim…
Onun için söyle! eğme başını sessizce yere mertçe! bende sevdim!
sevdim işte! nedensiz de….
İşte o vakit alnından öperim seni Eğme! Dik tut başını adam gibi
sevmek ayıp değil ki!
Üzülme sen ben acımı da !çekerim sevdamı da! Adam gibi girdin
madem kalbime adam gibi de çık git gideceksen….
Yeter ki adı ihanet olmasın gidişinin
Ne çok şey anlatır gözyaşları...
Bazen söylenemeyen sözlerin sesi bazen bir pişmanlığın diyeti bazen de bir sevda nefesi...
Sessizliğin çığlıklarıdır aslında gözyaşları...Anlatılamayanı anlatmak ister karşısındakine...Eğer anlayabilirse...
İnsanoğlu bi garip...Sevinir ağlar üzülür ağlar hasret çeker ağlar kavuşur yine ağlar.
Kelimeler kifayetsiz kaldığında gözyaşları görev başındadır. Aslında ağlayabilmek büyük bir nimet...
Ve ağlamak taş kalpli olmadığımızı gösteriyor. Hala insan olduğumuzu hissettiğimizi DUYGUSUZ olmadığımızı...
Ama bazen gözpınarlarından aşağı süzülemez gözyaşları...
Onlar dışa akıp ziyan etmezler kendilerini...
Çünkü çok daha önemli bir görevleri vardır.
İçteki bir yangını söndürmek isterler.
Göz kapaklarınızın alev alev yandığı
boğazınıza bir şeylerin düğümlendiği
burnunuzun direğinini sızladığı oldu mu hiç?
Dikkat ettiniz mi o anlarda gözyaşlarınızın istikameti neresi?
En zor olanı bu belki de...
Ağlamak zayıflık mı?
Neden ağlamamız gereken anlarda; yumruklarımızı
tırnaklarımız avuçlarımızı kanatıncaya kadar
sıkar
boğazımızdaki düğümleri yutkunarak gidermeye çalışırız?
Neden kaçırırız buğulanan gözlerimizi başkalarından?
Bakın ağlıyorum işte! Utanmıyorum kimseden...
O kadar içime akıttım ki gözyaşlarımı!...
Artık zapdedemiyorum içimdeki çağlayanı....
Ağlıyorum dostlarımın vefasızlığı için
Ağlıyorum Yaradana vefasızlığım için
Ağlıyorum özlediklerim için
Ağlıyorum özleyip de kavuşamadıklarım için
Ağlıyorum içimi acıtan kalp kırıklıklarım için
Ağlıyorum istemeden de olsa kalbini kırdıklarım için
Ağlıyorum unutulmaması gerekenleri unuttuğum için
Ağlıyorum ..
unutamadığım için
Ağlıyorum yaklaştıkça uzaklaştıklarıma
Ağlıyorum tanıdıkça çirkinleşenlere
Ağlıyorum kıymetini bilemediklerime
Ağlıyorum sevsem de yüz bulamadıklarıma
Ağlıyorum ziyan olan yıllarıma
Ağlıyorum bir ömür ağlayamadıklarıma
Sana her günbitiminde neler söylerdim de sen
hiçbirini duyamadın..
Her güzel sıfatı adına yakıştırırdım.
Sen her şeyin en güzeline layıktın gönlümde...
beni sevemiyor olmanı bile buna bağlıyordum.
Sen öyle iyiydin ki gözümde; böyle tarifsiz bir sevgiyle
sana sevdalı olmama rağmen ben
seni hakeden değildim..
Şimdi son kez seni seviyorum demek istiyorum.
baKma on dokuz yaşınDa olduğuma;
ben aslında bir kelebeğin ömrü kaDar yaşadım..
Seni tanıyınca doğdum;
beni sevemeyeceğini anlayınca da öldüm...
Ardımda koca biR sevdayı miRas bıraktım sana..
Bir isteğim var;gözün gibi bak ona....
Ben sendeki gönüllü tutsaklığımdan kurtulamıyorum
bari bu iki kelime özGür kalsın...
Yaşayamadığım her şey gibi içimdeki 'SEN' de böyle yarım kalsın.
Ne sen sevgimden rahatsız olasın ne de
yüreğim artık boşuna ağlasın...
şimdi Tek duam;
Sen Hep MutLu oLasın..
HoşÇakalasın..
Aşk kokuyor çiçekler. Gözlerinde bulutlar, Ağlıyor bulutlar. Kulaklarında nefesim, Sen diyor sesim. Dudaklarında dudaklarım, Seni söylüyor dudaklarım. Her yerinde dilim, Sadece seni söylüyor dilim. Teninde tenim, Gönlünde gönlüm, Seni seviyor gönlüm. Herşeyinde herşeyim, Sadece senin herşeyim. Kalbinde kalbim, Senin için atıyor kalbim...
Bu gece susalım. Nasılsa bir gece daha var önümüzde.
Sonra bir tane daha, ardından bir tane daha...
Bu gece susalım. Nasılsa birgün konuşuruz.
Geceler uzar, günlere döner ve sen ve ben herşeyin en derininde,
ya sonra?
Sonrası yok. Öyle işte...
Ellerime bakıyorsun. Elini tutuyorum,
ama yalnızca ben, sen izliyorsun.
Ben seviyorum Sen izliyorsun...
Bu gece uyuyalım. Nasılsa bir gece daha var önümüzde,
sonra bir tane daha, ardından bir tane daha...
Konuşuyorsun.
Sevebilir misin konuşunca?
Ve durur mu zaman gecenin en çocuk saatinde ,
Bir çocuk ağlar...
Bu gece konuşalım. Nasılsa bir gece daha var önümüzde,
sonra bir tane daha, ardından bir tane daha....
Sonra? Sonrası yok, öyle işte...
Yüzüme bakıyorsun. Sesini duyuyorum.
Ama yalnızca sen konuşuyorsun, ben izliyorum.
Sen seviyorsun
Ben izliyorum
İlaçlarımı aldım.
Alınca geçer mi?
Bütün herşey bir anda yok olur mu sahiden ve sever mi
bir kadın gecenin en yalnız saatinde...
Bu gece gülelim.
Nasılsa bir gece daha var sonra, sonra bir bir tane daha,
ardından bir tane daha... Ya sonra?
Sonrası yok, öyle işte...
Sesim çıkmıyor.
Ve yüzümü nereye saklasam geçmiyor.
Sana baksam olmuyor
Ona bakınca
Gece saatlerinden utanıyor
Sevsem
Hiç birşey kabul etmiyor gözlerim ...
Bu gece öyle duralım. Bozuk saatler gibi...
Nasılsa bir gece daha var, sonra bir tane daha,
ardından bir tane daha... Sonra? Sonrası yok. Öyle işte...
Sevmiyorum.
Bu sevgi değil. Başka bir şey.
Yalnızlığın en gecesinde bir saat "tik- tak"larına yenilmiş.
Ve sonunda sesi çıkmaz olmuş, sevmemiş.
Ne gecesini zamanın,
ne gündüzünü ve zaman intikam alınca durmuş saat bir
kadının erkek yerinde...
Bu gece sevelim. Artık zaman kalmadı. Bir gece daha bitti.
Yarın bir tane daha bitecek. Öbür gün bir tane daha...
Ya sonra? Sonrası yok... öyle işte...
Seviyorum...
En çocuk yerinde zamanın ve beni en sevmediğin yerimde.
Seviyorum ...
Gecenin utanan saatlerinde susunca konuşunca durunca bir
zamanın en kadın saatinde...
Gözlerim kan çanak ve sen sessiz bir tavşan uykusuyla sıçramalarda...
Ben severken
Sen uyurken....
Güne her uyandığında yaşama sevinci veren tek gerçeksin. . .
alınan her nefeste içine çekilen ve bir sigara gibi tiryakisi olunan
vazgeçilemeyen tek gerçeksin . . .
yolda yürürken yağmurun ansızın yağmasında bile akla gelen ve o
saniyeden itibaren yağmur damlalarının her birinde senin olduğun
düşünülerek her damlanın üzerine yağması istenilen tek gerçeksin . .
.
günesşin kavuran sıcağında her yerde aranan su gibi muhtaç olunan tek
gerçeksin. . .
bir kış akşamı şöminen karşısında içilen iki kadehteki o eşsiz şarap
tadını veren tek gerçeksin . . .
dinlenen şarkıdaki söylenen her sözde aslında senden bahsedildiğini
fark etmenin ve her dinlenişinde daha da fazla zevk veren tek
gerçeksin . . .
aslında sen bendeki sensin ve sen benim . . . TEK GERÇEĞİMSİN
|
