Sabah oluyor, bir gün daha ağardı hasretinin üstüne..
Benim gözlerim yine uzaklara dalgın, yine kirpiklerimde tuz var..
Tırnaklarım avuçlarıma kan oturtmuş, öfkeliyim, susuyorum ağlarken..

Aşka dair şarkılar çalmasın artık, acıtmasın yüreğimi..
Yoruldum her şarkıda seni düşünmekten, seni bulmaktan, seni özlemekten..
Derin nefesler çekiyorum içime, senin hasretini içime çeker gibi..
Soluyamıyorum geriye, içimde kal diye..

Ne vardı bu kadar sevecek, yada ölesiye güvenecek...
Aşk kimi güldürmüş ki? Yada ne kadar olmuş ki ömrü mutluluğun...
Gözlerimdeki ışıltıyı yitirdim, yaşama sevincimi, umutlarımı, sitemlerimi,

beklentilerimi yitirdim..
Kendimi yitirdim sensizlikte..

Her sabah yeni bir role hazırlanıyorum, sahneye çıkacakmışım gibi..
Bana en yakışan rengi giyiniyorum mavi..
Gülümsüyorum... Kıyametler kopuyor içimde..

Barış zamanında yaşadım en büyük harpleri..
Fırtınalarda kaç gemi batırdım..

Aşıklara bakmıyorum artık, içimden bir şeyler kopuyor sanki..
Yorumlayamadığım rengarenk bir tabloya bakar gibi oluyorum..
Bu mutluluk resimleri gerçek mi??? Hepsi sahtemi...
İnanmıyorum artık, inanamıyorum.
Yaşadığım sürece gerçekti...

Oysa şimdi...
Gece olunca kaldır başını bak gökyüzüne...
Kaç bakışım kaldı orada, yada kaç sabah doğan güneşe dokundum sen diye..
Ben seni oralarda aradım..
Her zaman bulabileceğim ama asla seni göremeyeceğim yerlerde...

Sensizlik böyle bir şey işte...
Ben tükeniyorum, hasretler çoğaldıkça.......