En acı yalnızlık,
senin verdiğin yalnızlık oluyor.
Sen yokken bir şey düğümleniyor boğazıma,
yutkunamıyorum.
Nefes alamıyorum, sıkışıyor kalbim.Bulunduğum
yerde yığılıp kalacakmışım ve bir daha hiç
kalkamayacakmışım gibi geliyor bana.
Oysa senden önce de yalnız kaldı bu yürek.
Gidenlerin bıraktığı tortuyu taşımayı bildi.
Bir tek sen böyle çaresiz bırakıyorsun beni.
Bir tek sen yokluğunlabeni ölüme taşıyorsun.
Renklerin güzelliğini yeniden keşfediyorum.
Her renge senin adını veriyorum
Başka hiçbir duygu sana yakın olmanın,
seninle olmanın
verdiği hazzı vermiyor bana.
Sana ulaşacaksam eğer,
hiç şikayet etmeden kat ediyorum kilometreleri.
Yolları, içimdeki tarif edilmez o deli
heyecanla aşıyorum.
Gördüğümde seni, titriyorum, bir yaprak
gibi sallanmaya başlıyorum.
Saklayamıyorum gülüşlerimi.
Sevinç duygusu, yüzümden bütün
hücrelerimi yayılıyor.
"Ne güzel" diyorum."Yaşamak ne güzel…"
Gerçekten de öyle….
Her zorluğa
Katlanabilecek gücü sen veriyorsun bana.
Bir de anlatabilsem sevdanı…
Yetersiz
Kalıyorum, bu aşkı tarif edecek kelime
bulamıyorum.Yaptığım her şeyde, gittiğim
her yerde sen de oluyorsun.
Yine de seni sana şikayet etmekten
başka çarem yok.…
Böylesine severken seni, yokluğun
acısına dayanmak kolay olmuyor.Hani sen varken
tıkır tıkır işleyen zaman, yokluğunda duruyor.Ne
gece geçiyor, ne gündüz.
Ne içtiğim suyun tadı var ne yediğim yemeğin.
Günlerce
aç kalsam hissetmem, biliyorum.
Sitemimdir, doğru.Yokluğunun bu kadar
dayanılmaz olduğunu söylemeyip de
saklasam kime faydası olacak¿Her zaman
duyguların açıkça ifade etmeden yana
olan ben, bunu saklayabilir miyim ki¿ sensizliğin
o korkunç girdabında
tek başıma bırakma beni.
Seni
Yaşamak istiyorum,
seni seviyorummm...!
Alıntı
|
